ถือกล้อง ส่องกรุง ตอน ... อรุณเบิกฟ้า ที่เสาชิงช้าและวัดสุทัศน์

          อีกครั้ง ที่ผมออกเดินทางอย่างไม่ทันวางแฟนอะไรมากนัก นับว่าเป็นอีกหนึ่งเช้า ที่ผมมีความสุขกับกาiถ่ายรูป ทานอาหาร และไหว้พระเป็นอย่างมาก ขอพรให้เค้าทีไร ใจผมก็สุขทุกที ^^

iSSAMEe

ความสุขของคนรอ

          เวลาผมเห็นคนถามๆกันว่า ความรักคืออะไร ผมก็มักจะได้เห็นหลายๆคนตอบออกไปด้วยคำตอบมากมาย สุดแล้วแต่อยากจะให้สวยหรูแค่ไหน ซึ่งแน่นอนว่าผมเองก็เคยเป็นหนึ่งในนั้น โดยที่ไม่ว่าคำจะดูดีมีราคาแค่ไหน ผมก็ไม่เคย "อิน" หรือ รู้สัมผัสกับมันได้จริงๆซักครั้ง จนกระทั่ง ...
          ผมได้รู้สึกดีกับคนๆ นึง ไม่ซิ ต้องบอกว่าเรารู้สึกดีต่อกัน ผมเชื่อแบบนั้น แต่ด้วยความจำเป็นบางอย่าง ทำให้เราสองคนต้องหยุดเรื่องราวต่างๆ แล้ววางไว้ในที่ๆมันควรจะอยู่ ไม่ว่าวันนี้เราสองคนจะเจ็บปวด เสียใจกันมากแค่ไหน ไม่ว่าเค้าจะเริ่มปรับตัวแล้ว หรือยัง ผมไม่สามารถรู้ได้ แต่ที่แน่ๆ ผมจะลองจำเค้าไว้ ให้อยู่ในส่วนที่ลึกที่สุดในหัวใจ จะว่ารอ ก็ใช่ เพราะผมรู้สึกว่าผมเจอคนๆนี้โดยบังเอิญ ซึ่งไม่รู้ว่าความบังเอิญนี้จะมาอีกเมื่อไร ... จะว่าตัดใจไม่รอ ก็ไม่เชิงซะทีเดียว เพราะผมแค่ยอมให้เค้าเลือกทางที่ถูกต้องมากกว่า ไม่รู้ว่าเค้ายังมีความรู้สึกดีๆกับเราอีกหรือไม่ แต่นั่นไม่สำคัญ เพราะผมก็ยังรู้สึกดีกับเค้าอย่างเต็มเปี่ยมเหมือนเดิม
          แม้ว่าที่ผ่านมา เค้าจะรู้สึกผิดแค่ไหน ผมอยากจะบอกเค้าว่า ผมไม่เคยเลย ไม่เคยคิดจะโกรธเกลียดเค้าซักครั้ง ใครจะว่าเค้ายังไง ไม่เลย ผมไม่เชื่อ เค้าเป็นคนดีของผมเสมอ ^^ ผมยินดี บอกเค้าว่า จะรอ ไม่ว่านานยังไง ก็จะลอง "รอ" อีกซักครั้ง ใช่ มันดูโง่ สำหรับคนอื่น แต่สำหรับผม มันคือความสวยงาม ที่ซ่อนอยู่บนโลกอันโหดร้าย ระหว่างนี้ สถานะพี่น้อง คือสิ่งที่เราจะเป็นไปได้มากที่สุด ...
          แต่อย่างไรก็ตาม ไม่ว่าเค้า จะเปลี่ยนไป จะเลิกขอพร เลิกอ้อนวอนต่อสิ่งศักดิ์สิทธิ์ให้ผม แล้ว หรือ ไม่ ผมไม่รู้ แต่ ผม ยังอ้อนวอนให้เค้าเท่าเดิมไม่เปลี่ยนแปลง น้ำตา ก็แค่ทำหน้าที่พูด ในสิ่งที่หัวใจไม่มีโอกาสได้พูด วันนี้ เสียใจเกือบตาย ไม่แน่ พรุ่งนี้เราอาจได้รับความสุขจากเค้าจนแทบคลั่งก็ได้ ...
          วันนี้ ผมไม่รู้หรอกว่าพิกัดที่แน่นอนของเค้า อยู่ที่ไหน รู้แต่ว่า เวลาเค้าไปทำงาน เค้าจะอยู่ทางทิศใต้ เวลากลับบ้าน เค้าจะอยู่ทางทิศตะวันตกของบ้านผม และเวลาอยู่ กทม. อันนี้ ผมต้องมองจากที่ทำงานผม ซึ่งจะเป็นทิศตะวันออกเฉียงใต้ เอาล่ะซิ ยิ่งอ่านยิ่งง ว่าพิกัดของเค้ามันอยู่ตรงไหนบ้าง แต่ไม่เป็นไร ผมรู้คนเดียวก็พอแล้วนะ
          เคยไปอ่านเรื่องราวของเค้ามา เค้าบอกว่า ถ้าเราอยากจะลืมใครซักคนนึง เราต้องมีวินัยในการลืม อาจจะไม่ลืมได้ในความพยายามครั้งแรก แต่ก็ต้องทำอย่างมีวินัย อ่านแล้ว ก็รู้สึกว่า ตัวเองเป็นนักลืมที่เลว ไม่ยอมลืม ไม่ยอมทำตามระเบียบวินัยอะไรทั้งสิ้น จะทำๆไม ถ้าทำแล้ว จะทำให้ผมรู้สึกไม่มีใคร สู้ยอมเป็นแบบนี้ดีกว่า อย่างน้อยเราก็จำได้ว่า คนๆแหละ ที่ผมและเค้า เคยให้ความรักต่อกันมากมาย แทบจะกลืนกิน แม้ระยะเวลามันจะสั้นมากก็ตาม ....

iSSAMEe

Go around!! Go around!! The Command from ATC

          No matter happens,I wanna do it forever. It's not much but it's all from me.

iSSAMEe

นั่งรถทัวร์นานๆ เพราะจะคืนเวลาให้ตัวเอง คิดอะไรเพลินๆ ยิ่งคิดยิ่งแน่นยิ่งไม่หลุดพ้น

ประตูห้องน้ำ ที่สถานีขนส่งพิดโลก มองผ่านๆแล้วไม่อ่านมันก็ดูสวยดี

หลักฐานการเดินทางในวันนี้ของผม

มาแล้วครับ ยานพาหนะของผม ทราเวลโก้ จากอู่พานทอง

เบาะศรีไทย นั่งสบาย มีหมอนรองศีรษะ แต่ผมว่าไม่เหมาะกับคนสูงนะนี่

ของว่างที่ได้รับแจก

อีกรูปกับทราเวลโก้ชั้นเดียว ของสุโขทัยวินทัวร์ครับ

มีตัว W เป้งๆ แบบนี้ ไม่ผิดชัวร์ รถลุงวินแน่ๆครับ

          พิษณุโลกยานยนต์ ทรงซุปเปอร์ทราเวลโก้จากอู่ธนบุรีครับ คันนี้มาจากเขาค้อ จรวดทางเรียบแห่งเมืองสองแคว       3.30 ชม.     พิดโลก-กทม. แซ่บ!!!มากๆ วินยัง 5.30 ชมแน่ะ

บรรยากาศภายในร้านอาหารครับ

ดีนะครับ ที่ผมไม่เจอวินคันนี้ เก่าเชียว คันนี้เรียกทรงมังกรครับ

สะพานเดชาติวงศ์ครับ ข้ามแม่น้ำเจ้าพระยา เราจะเริ่มนับ กม.1 ของแม่น้ำเจ้าพระยากันที่นี่นะครับ

สนามบินดอนเมือง ที่เราเพิ่งเช็คอินกันไปเมื่อตอนเช้าครับ

          ไปกรุงเทพ 1 ที่ครับ เสียงผมบอกกับเจ้าหน้าที่จำหน่ายตั๋วของรถทัวร์บริษัทสุโขทัยวินทัวร์ วันนี้ผมไม่ลังเลที่จะเลือกสุโขทัยวินทัวร์ครับ นับว่าเป็นการนอกใจบริษัทพิษณุโลกยานยนต์อีกแล้ว (เหมือนตอนขามาที่นอกใจแอร์เอเชียนั่นแหละ)  สอบถามราคาและเวลากันเสร็จผมก็ส่งเงินให้พนักงาน 304 บาทเป็นค่าเดินทาง เหลือบดูเวลา ยังพอมีเหลือที่ผมจะเดินเตร็ดเตร่หาอะไรใส่ท้องเป็นมื้อเที่ยง 

          7-11 คือ ที่ฝากท้องของผมในวันนี้ ผมเลือกไส้กรอกพันเบค่อนพร้อมโออิชิ 1 ขวด ไว้กินตอนก่อนรถจะเข้าเทียบ พนักงานบอกให้ผมรอที่ชานชาลา2 ผมก็รอแถวนั้นอย่างว่าง่าย หนึ่งในเหตุผลหลักๆที่เลือกนั่งสุโขทัยวินทัวร์วันนี้เพราะหลังๆมาเห็นว่าเจ้านี้ ประกอบรถใหม่ๆมาวิ่งมากมาย ในใจอยากได้สาย 965 อุทยานประวัติศาสตร์สุโขทัย-กรุงเทพ แต่เมื่อตั๋วออกมากลับไม่เป็นดังคิด เพราะผมได้รถสาย 912 อุตรดิตถ์ - กรุงเทพ ก็ต้องนั่งลุ้นกันว่าจะเป็นรถหน้าตายังไง 

          เมื่อรถเข้าเทียบ ก็เป็นทรงที่คุ้นเคย ชื่อว่า ทรงทราเวลโก้ โดยพานทองกลการ นั่นเอง ไม่ใหม่เอี่ยมแต่ไม่เก่า ขึ้นรถไปก็แอร์เย็นตามสภาพ มีของว่างแจกให้เป็นขนมปังกรอบแยมสับปะรดที่เราคุ้นเคยตั้งแต่เด็กๆ ขึ้นรถได้ ก็เปิดโทรศัพท์เสียบหูฟังเพลง ซึ่งเพลงแรกที่ random ให้ผมฟังบังเอิญสุดๆ เพราะนั่นคือเพลงลูกทุ่งอาร์สยามคอรัส นามว่า พิษรักพิษณุโลก อัยย่ะ!!! ก่อนหน้านี้ 2 ชั่วโมงเราเพิ่งไปนั่งทำเอมวีอยู่ริมแม่น้ำน่านเสียด้วย ที่สำคัญเนื้อเพลงยังมีท่อนหนึ่งที่บอกว่า "หลวงพ่อช่วยทีเถิดพ่อศรีพุทธชินราช" เออ ช้ำกันไป 

          รถแล่นมาเรื่อยๆ รับผู้โดยสารอีก 1 คนที่ถิ่นเก่าผม ม.นเรศวร แน่นอนว่าผมมีความทรงจำมากมายที่นี่ แม้ว่าวันนี้ นาทีนี้ จะมีความทรงจำใหม่ๆ พยายาม save as เพิ่มเข้ามาก็ตาม หลังจากนั้นผมก็ฟังเพลงๆ ไปเรื่อยๆ อำเภอแล้วอำเภอเล่าที่รถทัวร์วิ่งผ่าน จนเข้าเขตจังหวัดพิจิตรผมหลับไปตอนไหนไม่รู้ กระทั่งมาตื่นอีกที ตรงสะพานข้ามแม่น้ำปิง ที่ เขต อ.เก้าเลี้ยว จ.นครสวรรค์ ก่อนที่รถจะแวะให้ทานอาหาร โดยนำหางตั๋วไปแลกที่ร้านอาหารแห่งหนึ่ง ซึ่งห้องน้ำสวยงามสะอาดเกินบรรยาย และอาหาร ก็ห่วยเกินบรรยายเช่นกัน -_-"  ที่นี่นอกจากสุโขทัยวินทัวร์แล้ว พิษณุโลกยานยนต์ก็แวะพักรถที่นี่ด้วย แต่พิษณุโลกยานยนต์ไม่ได้กินข้าวที่นี่นะจ๊ะ เค้าแจกบนรถไปแล้วจ้า .... งานนี้ผมเลยเชิดใส่พิษณุโลกยานยนต์แบบงามๆไป 1 ที แต่ก็เสียดายเหมือนกัน เพราะถ้าผมเลือกนั่งคงได้นั่งคันในภาพ 

          ทานข้าวเสร็จก็ออกเดินทางต่อ ณ จุดนี้เอง ที่ความทุกข์เริ่มสาดเข้ามาแบบคลื่นสึนามิ โถ่ๆๆ อีกแล้วเหรอเรา เอาอีกแล้ว ว่าจะไม่ ว่าจะไม่ ก็แพ้ใจตัวเองทุกที อยากร้องไห้ ฟังเพลงไปน้ำตาก็ซึมไป นอนไม่หลับแล้ว ก็เลยนั่งคิดอะไรไปเรื่อยๆ นั่งคิดๆๆ จนได้คำตอบมากมาย แบบตั้งใจเลยว่ะ ว่าต้องทำให้ได้ สุดท้าย พอหาย พอใจเย็น ผมก็แพ้ทุกที ผมแพ้คุณอีกแล้ว ขอเป็นแบบนี้ต่อละกันนะคนดี ^^ 

          ตอนนั้นก็สงบใจไปได้แปบนึงนะเพราะแบตโทรศัพท์หมด ไม่ต้องรับรู้ ไม่ต้องเห็นอะไร เพียงชั่วครู่ รถก็มาถึงวังน้อย อยุธยา โถ่ เวลาแห่งความสนุกของผมกำลังจะหมดลงแล้วเหรอ คืนนี้ผมจะอยู่ยังไง ใจจะขาดมั้ย คิดไปสะระตะ สุดท้ายก็โอเค พอไหว ไม่ตาย 5555 ยังอยู่ได้ คิดจบรถก็มาถึงหมอชิตพอดี ผมลงที่นี่ก่อนจะขึ้น สาย 170 กลับบ้าน เป็นอันว่าจบทริปที่แสนจะสนุก ครบทุกรสชาติจริงๆ และที่สำคัญก็ยังได้ขอพรให้หลายๆคนด้วย แม้ว่าบางคนจะทำให้ผมเจ็บช้ำมากมาย ผมก็เต็มใจที่จะทำให้ เพราะอยากให้ทุกๆคนรอบตัวมีความสุขเพราะผมนั่นเอง ...

         " มีความสุขเพราะผมมั่งมั้ยนะคนดี ^^"

iSSAMEe

         

ท้องฟ้ายามเย็น ที่ สถานีขนส่งหมอชิต 2

สายน้ำกับความรู้สึก ศาสนากับการอ้อนวอน

จ่านกร้อง และ จ่าการบุญ

         
          หลังจากถ่ายรูปในวัด และร่ำราหลวงพ่อใหญ่เรียบร้อย ก็มานั่งวางแผนจะไปไหนต่อดี เซนทรัล หรือที่ไหนดี สุดท้ายก็เลือกที่จะมานั่งริมน้ำน่าน ข้างๆวัด นั่งดู นั่งส่องอะไรไปเพลินๆ รอบตัวผมมีผู้คนมากมาย แต่ตามความรู้สึกผมผมไม่เห็นอะไรเลยนอกจากเรื่องราวในห้วงความคิดของผมเท่านั้น ซึ่งมันก็เป็นเรื่องเดิมๆ ที่ผมเองไม่สามารถทำอะไรได้เลย หยุดไม่ได้จะไปต่อก็ไม่มีทางไป
          หลังจากนั้นก็เดินข้ามถนนมายังวัดราษฎร์บูรณะ ชมสถาปัตยกรรมเก่าๆของวัด ซึ่งวัดแห่งนี้ดูจะไม่ค่อยมีคนเข้ามาเยี่ยมเยียนเท่าไรเพราะในวัดดูเงียบสงบเหลือเกิน ผมก็แวะกราบพระประธานในอุโบสถหลังเก่าเสียหน่อย พร้อมกับนั่งคิดอะไรไปเรื่อยๆ ขอพระให้คนนั้นคนนี้ไปเรื่อยเปื่อยตามประสา ก่อนจะข้ามถนนกลับมายังวัดนางพญา ซึ่งอยู่ติดกับวัดพระศรีมหาธาตุฯ พร้อมสักการะพระสังกัจจาย และนี่เป็นอีกครั้งที่ผมลองเสี่ยงเซียมซี แล้วเมื่อได้ผลออกมา พอผมอ่านคำทำนายแล้ว บอกได้เลยครับว่าแทบร้องไห้ ฤาผมจะไม่มีดวงด้านนี้จริงๆ T T
          เสร็จจากการไหว้พระขอพร ผมก็เดินเล่นตามถนนซอกซอยละแวกนั้นจนมาโผล่ที่โรงแรมท้อปแลนด์ โรงแรมที่ได้ชื่อว่าดีที่สุดในพิษณุโลก ด้านบนเป็นโรงแรม ด้านล่างเป็นห้างสรรสินค้า ใต้ดินเป็นเทสโก้โลตัสครับ ไงล่ะครบสรรพเลยทีเดียว ...
 
          ที่นี่ผมมีความสุขเฮือกสุดท้ายของวัน ก่อนจะได้รับรู้เรื่องราวที่น่าทุกข์ใจอย่างสุดขัั้ว ทุกข์ เพราะใจเราเองไม่ใช่เพราะใครอื่นเลย โทษใครไม่ได้ ทำร้ายตัวเอง


iSSAMEe

วัดพระศรีรัตนมหาธาตุ EP2...ชีวิตเป็นของเรา ใช้ซะ!!!

       

          หลังจากไหว้พระขอพรเสร็จ ผมก็มาเดินเล่นรอบๆวัด วันนี้มีงานบวชด้วยแหละ แอบถ่ายมาเหมือนกัน ^^ และวันนี้ทำให้ผมรู้ว่า การเที่ยวคนเดียวมันมีความสุขมาก อยากถ่ายตรงไหนก็ถ่าย อยากนั่งตรงไหนก็นั่ง ไม่มีใครมากดดันใดๆ ชีวิตเป็นของเรา *-*



ว่าแต่ทำไมวันนี้มันถึงยาวนานจัง แม้จะสนุกกับเที่ยว แต่เรื่องราวบางอย่างทำให้วัน 1 วัน ช่างยาวนานเหลือเกิน 

iSSAMEe